Enjoy the little things,

Zweedse efficiëntie?


Sinds mijn aankomst in Zweden is mijn waardering voor de Nederlandse bureaucratie en de PostNL enorm gestegen. Wat zeggen ze ook alweer? You don’t know what you have until it’s gone? Precies. Vandaag deel ik dus mijn “favoriete” ervaringen met de Zweedse bureaucratie.

In Zweden is voor bijna alles een Zweeds persoonsnummer vereist. Wil je een bonuskaart van de supermarkt? Persoonsnummer vereist. Wil je een pakketje ophalen bij het postkantoor? Persoonsnummer vereist. Inschrijven bij een huisarts? Persoonsnummer vereist. Etc.
Om een persoonsnummer aan te vragen, moet je naar een servicekantoor van de Zweedse belastingdienst (Skatteverket). Je kan geen afspraak maken, dus je sluit gewoon achter in de rij aan. Deze rij is VERSCHRIKKELIJK lang en gaat VERSCHRIKKELIJK langzaam. Om je een idee te geven: je staat minstens één uur buiten in de rij, en eenmaal binnen, zijn er nog 249 mensen voor jou aan de beurt. De Nederlandse gemeente klinkt dan opeens héél aantrekkelijk. Waar je online een afspraak kan maken en slechts een paar minuten (binnen!) hoeft te wachten.

De rij om 9.30u (het servicekantoor opent om 10.00u).


Als jouw aanvraag goed verloopt, krijg je binnen één tot vijf weken het persoonsnummer per post toegestuurd. Vreemd genoeg, is dit termijn niet standaard maar afhankelijk van de ambtenaar die jouw aanvraag verwerkt. Ik had bijvoorbeeld geluk, met een ambtenaar die zei één tot twee weken nodig te hebben. Bovendien ontving ik de brief ook daadwerkelijk na twee weken. Mijn Finse huisgenoot daarentegen, ontving deze brief veel later. Hij had vóór die tijd al een brief ontvangen uit Finland waarin de Finse overheid hem informeerde over zijn nieuwe Zweedse persoonsnummer (??)

En om mijn Zweedse persoonsnummer dan te tonen, bewijzen of bij de hand te hebben, is een Zweedse ID-kaart ook wel praktisch. Hiervoor moest ik (opnieuw) naar het servicekantoor van de belastingdienst en (opnieuw) achter in de rij aansluiten. Ditmaal dacht ik slim te zijn, ik had alles bij me en ging één uur voor opening al in de rij staan. Ik was zeker niet de enige met dit idee maar desondanks als één van de eersten binnen. Eenmaal aan de beurt, bleek echter dat mijn Nederlandse ID-kaart niet geaccepteerd werd als officieel legitimatiebewijs? Om een Zweedse ID-kaart aan te vragen, was mijn Nederlandse paspoort vereist. Oftewel, ik ging met lege handen naar huis.

Enkele dagen later trotseerde ik (wederom) de lange rij en ditmaal met paspoort. Na de aanvraag, zou ik binnen twee weken een afhaalbericht ontvangen per SMS. Je leest het goed, een afhaalbericht. Ze willen vertrouwelijke / persoonlijke informatie niet per post versturen. Driemaal raden waar ik de ID-kaart op moest halen? Het servicekantoor van de belastingdienst. Na vijf keer gecontroleerd te hebben of ik echt alle benodigde documenten had, ben ik (wéér) achter in de rij aangesloten. Gelukkig heb ik inmiddels een Zweeds persoonsnummer, ID-kaart en een DigID, voorlopig hoef ik niet meer terug. ;-)

Het inefficiënte systeem beperkt zich echter niet tot de belastingdienst, dus ik zal nog één voorbeeld geven.

Tijdens mijn eerste lesweek van dit semester ben ik lid geworden van de studievereniging. Dat is niet alleen gezellig maar ook praktisch. Leden krijgen namelijk een studentenkaart toegestuurd waarmee je kan bewijzen dat je student bent en recht krijgt op velen kortingen. Enkele weken later, hadden ik en mijn medestudenten echter nog steeds geen kaart ontvangen. Beetje vreemd, niet? Net toen ik mij af vroeg of deze überhaupt nog wel kwam, ontving ik een WhatsApp’je van mijn ouders. Wat bleek? Ze hadden de kaart opgestuurd naar mijn Nederlandse adres! Best een vreemde actie, aangezien mijn Zweedse adres ook in het systeem stond.

You don’t know what you have until it’s gone.
Ik had nooit gedacht dat ik de efficiëntie en snelheid van de Nederlandse bureaucratie zou missen.

Geen opmerkingen

Een reactie plaatsen

Professional Blog Designs by pipdig